Działanie pieprzu: rola glutenu i skrobi w odchudzaniu

Czego wielu nie wie — ale codziennie tego doświadcza

Nawet całkowicie zdrowy organizm może być przeciążony, jeśli codziennie je to, co dziś uchodzi za zupełnie normalne.

Typowy przykład:

Makaron z sosem. Kanapka między posiłkami. Pizza wieczorem. Do tego może słodka przekąska albo bułka z białej mąki na śniadanie.

To, co dzieje się przy tym w organizmie, często zauważa się dopiero później.

Papka pokarmowa robi się lepka i ciągnąca się przez zawarty w niej gluten. Przez to gorzej daje się wymieszać, a soki trawienne nie docierają już dobrze do wszystkich jej części.

Dlatego skrobia nie zostaje w pełni rozłożona w jelicie cienkim, a jej część wędruje niestrawiona dalej do jelita grubego.

Tam rzucają się na nią bakterie i zaczynają ją fermentować. Powstają gazy, kwasy organiczne i pierwsze pozostałości przemiany materii.

Ten efekt jeszcze się nasila, bo pasaż jelitowy dodatkowo zwalnia przez bogatą w gluten, lepką strukturę: treść pokarmowa dłużej przywiera do ścian jelit, osadza się w małych zakamarkach, gorzej się przesuwa.

Im dłużej papka tam leży, tym więcej czasu mają bakterie, żeby ją rozłożyć.

A im częściej to się dzieje, tym więcej powstaje substancji obciążających, dzień po dniu, posiłek po posiłku.

→ Badania dotyczące działania glutenu na ścianę jelita i mniejszego wytwarzania ciepła pod wpływem glutenu w doświadczeniu na zwierzętach znajdziesz tutaj: Źródła naukowe na temat glutenu.

Szczególnie odczuwalne u osób z dużą nadwagą

Bo u nich dochodzi jeszcze coś decydującego: układ trawienny jest zwykle już wyraźnie osłabiony.

Nie tylko dlatego, że je się więcej — lecz dlatego, że często już przez wiele lat dominował ten sam typ odżywiania:

• Dużo skrobi
• Dużo glutenu
• Mało błonnika
• Mało przerw

I właśnie to w pewnym momencie się zauważa:

• Trawienie zwalnia
• Częściej pojawia się uczucie wzdętego brzucha
• Zmęczenie po jedzeniu stało się niemal normalne
• Waga spada już tylko z trudem i powoli

Wynika to z tego, że ospały stał się nie tylko przewód pokarmowy, lecz także układ limfatyczny, zaopatrzenie komórek, cały metabolizm.

Ważne: nie dla każdego jest to w równym stopniu istotne. Niektórzy ludzie tolerują gluten i skrobię bez zauważalnego obciążenia — inni reagują wrażliwie. W razie wątpliwości, czy dotyczy to własnego układu trawiennego (np. pod kątem celiakii lub nadwrażliwości na gluten), warto to wyjaśnić u lekarza.

Najlepiej da się to zobrazować na przykładzie

Wyobraź sobie kogoś: dużo pracuje, śpi nieregularnie, mało się rusza — i od lat dźwiga około 35 kilo nadwagi.

Odżywia się tak, jak jest wygodnie: rano bułki, w południe makaron albo dania z ryżu, wieczorem pizza albo kebab. Między posiłkami może trochę słodyczy albo czasem energetyk.

To, co dzieje się przy tym niepostrzeżenie w tle, w metabolizmie i w trawieniu, jest prawdziwym problemem.

1. Skrobia i gluten działają w systemie jak klej

Przez taki styl życia papka pokarmowa pozostaje w organizmie wyraźnie dłużej — zwłaszcza wtedy, gdy dochodzą do tego typowe zjawiska towarzyszące wieloletniej nadwadze: za mało ruchu, przewlekły stres, za duże posiłki — a na dodatek często jeszcze za mało płynów.

W tym połączeniu sytuacja w przewodzie pokarmowym coraz bardziej się zaostrza. I, jak już była mowa, właśnie ten efekt jest jeszcze wzmacniany przez skrobiową papkę z glutenem: masa robi się bardziej lepka, trudniej ją wymieszać, dłużej przywiera.

Skutek: dalszy transport w jelitach wyraźnie się opóźnia.

2. Procesy fermentacji zamiast normalnego trawienia

Kiedy papka pokarmowa zbyt długo pozostaje w jelitach i zawiera jeszcze nierozłożoną skrobię, w coraz większym stopniu jej przetwarzanie przejmują bakterie.

Zwłaszcza przy posiłkach bogatych w skrobię i gluten powstaje wtedy niekorzystne środowisko: bakterie zaczynają metabolizować niestrawione węglowodany.

Powstają przy tym jako końcowe produkty przemiany materii między innymi kwasy organiczne, gazy i inne substancje obciążające.

Te substancje ściana jelita wchłania zupełnie normalnie, nawet jeśli jest całkowicie zdrowa, i w ten sposób przedostają się one do krwi i do limfy. Im więcej ich powstaje w wyniku fermentacji, tym więcej dociera do organizmu.

Przy już osłabionym trawieniu, nieszczelnym jelicie lub słabej pracy układu limfatycznego całość jeszcze bardziej się nasila — i staje się wtedy prawdziwym problemem:

Organizm nie jest w stanie wystarczająco szybko zneutralizować ani usunąć tych substancji — a zwłaszcza wtedy, gdy powstają nieprzerwanie.

→ Tło naukowe: mechanizmy związane z działaniem glutenu, uwalnianiem zonuliny i przepuszczalnością bariery jelitowej są udokumentowane w kilku recenzowanych badaniach — zobacz Źródła naukowe na temat glutenu.

3. Układ limfatyczny i komórki pod ciśnieniem

Przez zwiększone — a przede wszystkim trwałe — gromadzenie się kwasów i substancji obciążających, na przykład resztek skrobi i glutenu z przewodu pokarmowego, limfa znajduje się pod coraz większym ciśnieniem.

Bo: przez ten zastój — na który składają się te substancje oraz substancje obciążające powstające zupełnie naturalnie w metabolizmie — wydalanie coraz bardziej zwalnia.

Limfa nie może już porządnie pracować. Substancje coraz częściej utykają w tkankach — aż całość spiętrza się do tego stopnia, że ciśnienie sięga głęboko do wnętrza komórek.

Tam ten zastój wpływa na środowisko komórkowe, obniża pH komórek i w ten sposób zmniejsza ich zdolność do wytwarzania energii i spalania kalorii.

4. Efekt pieprzu nie może zadziałać

Ale także na wejściu — czyli w drodze do komórek (dokąd właściwie powinny docierać tlen i składniki odżywcze) — dochodzi do ograniczeń: przez ten sam zastój również substancje niezbędne do wytwarzania energii, takie jak tlen i składniki odżywcze, coraz gorzej docierają do komórek.

I to również negatywnie wpływa na komórki — zwłaszcza jeśli chodzi o wytwarzanie energii i spalanie kalorii.

Czarny pieprz aktywuje właściwie dokładnie coś odwrotnego: rozkręca termogenezę, wnosi ciepło do metabolizmu i zwiększa spalanie kalorii.

Ale: jeśli jednocześnie przez nadmiar skrobi, glutenu, kwasów i innych substancji obciążających w systemie ciągle powstają nowe blokady, pieprz w ogóle nie może już „przebić się”.

Jego efekt spala na panewce — albo zostaje wyraźnie osłabiony.

5. Odwrócenie sytuacji jest możliwe — i odczuwalne

Już po kilku tygodniach celowych zmian karta zaczyna się odwracać. Chodzi o to: bez glutenu, bez ryżu i bez dań z ziemniaków, poza dwoma, trzema wyjątkami w tygodniu, i co najmniej dwa litry niegazowanej wody dziennie. Wtedy dzieją się następujące rzeczy:

• Jelita się odciążają
• Limfa znów może lepiej odpływać
• Zaopatrzenie komórek się poprawia
• I efekt pieprzu w pełni dochodzi do głosu

I właśnie tu pojawia się decydująca kwestia: celowa suplementacja może w tej fazie mieć kluczowe znaczenie.

Bo właśnie wtedy, gdy metabolizm znów nabiera rozpędu, organizm automatycznie wytwarza więcej „pozostałości po zużyciu” — czyli kwasów.

Muszą one zostać zbuforowane i usunięte. Do tego potrzebne są składniki mineralne.

Jednocześnie rośnie zużycie witamin, pierwiastków śladowych i innych mikroskładników odżywczych, bo organizm teraz znów więcej buduje, reguluje, naprawia.

Chodzi więc nie tylko o mniej kalorii — lecz o to, żeby wreszcie znów dać organizmowi warunki, w których sam wraca do równowagi.

Michael przeszedł dokładnie przez tę fazę na swojej drodze do zrzucenia 25 kg. Ja też sam jej doświadczyłem: kilka tygodni po tym, jak mocno ograniczyłem skrobię i gluten oraz celowo przyjmowałem minerały i składniki odżywcze, zatrzymywanie wody się zmniejszyło, a energia wróciła. Jeśli chodzi o napady łaknienia, zmieniły się dwie rzeczy: z czasem pojawiały się rzadziej i stawały się słabsze. Nawet gdy po dwóch tygodniach jeszcze od czasu do czasu się pojawiały, były już dużo mniej gwałtowne i znów znikały, gdy tylko przyjąłem swoje składniki odżywcze albo coś zjadłem.

Kto chce dowiedzieć się więcej o konkretnym działaniu pieprzu, znajdzie tu pogłębione informacje:

→ Ciepło w ciele = zwiększone spalanie kalorii

Przedstawiony tu przykład służy zobrazowaniu typowych zależności z punktu widzenia holistycznego lecznictwa opartego na doświadczeniu. Wiele z tego zaobserwowałem też na własnym ciele. Każdy organizm reaguje indywidualnie.